Któregoś ranka pękła struna
i wystroiła się na bal
mówili w radiu, że jest u nas
bo ludziom perspektywy brak
weszłam na krzesło żeby z góry
zobaczyć co ma spotkać mnie
znowu wisiały nisko chmury
przeto musiałam wyżej wejść
poważnym ludziom sen odbieram
gdy teraz pląsam w ich papierach

Tańczę na stole, kieckę zadzieram
tłukę butelki, depczę szkła
smutni panowie ćwiczą pokera
a ja przed nimi kankana

Rzeką po plecach biegną ciarki
bo wyczuwają głębszy sens
w buncie potulnej sekretarki
co przybrał formę protest ten
mamy tyko jedno wieczne pióro
proszę by skrzydła dał mi los
chcę ponad duszne wzlecieć biuro
nad kartoteki ciężki stos
pod jaką firmą bym nie była
i tak bym w końcu wystąpiła