Na leśnym, na biwaku piechurów siadło trzech. Zmęczeni byli setnie: ćwiczebny marsz nie śmiech.
Aż tu zagwizdał ptak i las trelami gra, i słyszysz ty i ja: Zo-fi-ja, Zo-fi-ja!
Rzekł pierwszy marzycielsko: „Koledzy, głowę dam, że jakieś dziewczę śliczne ten ptaszek wróży nam.
I chciałbym wiedzieć ja, kto z nas to szczęście ma: dla kogo woła ptak: Zo-fi-ja, Zo-fi-ja!”
Rzekł drugi obojętnie: „To chyba jakiś błąd, ja myślę o Regince, więc po co Zofia, skąd?
Nie dla mnie więc ten ptak piosenkę czułą gra; nie dla mnie woła ptak: Zo-fi-ja, Zo-fi-ja!”
A trzeci w śmiech i mówi: „Rozumem wróżbę mierz! To wilga nas ostrzega, że będzie kapał deszcz.
I żołnierz musi dbać, by w suchym miejscu spać, bo cała z wody ta Zo-fi-ja, Zo-fi-ja!”Teksty umieszczone na naszej stronie są własnością wytwórni, wykonawców, osób mających do nich prawa.